Hayatı

1947 yılında İstanbul Beyoğlu'nda, Tünel çevresinin kalabalık mahallelerinden birinde dünyaya geldi. O yılların Beyoğlu'su; birbirinden farklı toplulukların, dillerin ve kültürlerin iç içe geçtiği, dar sokaklarında hayatın her renginin aktığı eşsiz bir şehir parçasıydı.

Kalabalık bir ailenin içinde, maddi sıkıntılarla dolu ama sıcaklıktan eksik olmayan bir çocukluk geçirdi. Evin geçim derdi büyükten küçüğe herkesi erken olgunlaştırır, hayatın gerçekleriyle erken yüzleştirirdi.

Sokaklar onun için en büyük oyun alanıydı. Tünel'in taş merdivenleri, İstiklal'in kalabalığı, mahalle arkadaşlarıyla oynanan uzun akşamüstleri… Bunlar hem özgürlüğün hem de varoluşun ilk öğretmenleriydi.

Yoksulluk, o çocuğa utanç değil; azim öğretti. Neyi olmadığını çok iyi bildiği için neyi elde etmek istediğini de çok netti. Erken yaşlardan itibaren çalışkanlık ve dürüstlük değerleri, ailesi tarafından defalarca hatırlatıldı.

Babası Hilton'da çalışmaya başlayınca aile de büyük bir dönüşüm geçirdi. Artık dar, ortak tuvalet ve mutfağı olan tek odadan, Marmara manzaralı dört odalı bir daireye geçmişlerdi. Telefon bile evlerine bağlanmıştı — o yıllarda bu büyük bir ayrıcalıktı.

İçinde büyüyen bu merak ve irade, ilerleyen yıllarda onu başarıya taşıyacak en önemli sermayesi oldu.

Askerlik görevini Denizli'de tamamladıktan sonra İstanbul'a döndü. Orduevinde önce garson, ardından Komutan Garsonu olarak görev yapmıştı — sivil giyinip saç uzatabilmenin ayrıcalığını yaşayan biri.

İstanbul'a dönünce önce Karaköy'deki Pele mağazasında, ardından eski patronu Bay Marko'nun Gülnihal mağazasında çalıştı. Patrona 'Antuan tarzı' büyük yakalı çiçek desenli gömlek önerisi sundu; bu gömlek piyasada tek onlarda vardı ve yok sattı.

Güvenilirliği, titizliği ve insanlara saygılı yaklaşımı sayesinde çevresinde kısa sürede itibar kazandı. Gülnihal'deki bu itibar, bir gün Vakko'nun kapısını açacak bonservisi mümkün kılacaktı.

1971'de Büyükada'nın Saat Meydanı'nda Meri'yi gördüğü an her şey değişti. 'Hayat doluydu, benim için çok güzel ve sempatikti. Âşık olmuştum, onu görmeden edemiyordum' diye anlatır. Meri henüz Fransız Okulu'nu bitirmemişti; ailesi İsrail'e göç etmek istiyordu ama Meri'nin okulu bitmeden gidemezlerdi. Bu sürede nişanlandılar.

1972'de evlendiler. Düğüne Amerika'dan özel bir konuk geldi: Vakko'daki eğitimlerini veren üniversite hocası Mr. J.P. Johns, gümüş şekerlik hediyesiyle törene katıldı. Balayını Antalya ve Alanya'da altı çift arkadaşla minibüs kiralayarak geçirdiler.

1974'te kız Etel, 1978'de oğul İgal dünyaya geldi. Oğlunun sünnetine patron Vitali Hakko geldi ve tam yedi adet Ata Altın Lira hediye etti. Bugün torunlarının yüzündeki neşeye bakarken, o Beyoğlu sokaklarındaki çocuğun ne kadar büyük bir yol kat ettiği görülüyor.